Czy Twoje dziecko śpi wystarczająco dużo?

Czy Twoje dziecko śpi wystarczająco dużo?

Jeśli martwisz się o to czy Twoje dziecko śpi wystarczająco dużo, to możesz w tabeli poniżej zobaczyć jakie są ilości snu dobowo dla poszczególnych grup wiekowych. Tabela ta została opracowana na podstawie najnowszych badań prowadzonych w okresie dwóch lat przez National Sleep Foundation. (Kliknij w tabelę żeby powiększyć)

Jak widzisz zakres rekomendowanej ilości snu, zaznaczony ciemnoszarym kolorem, jest dość szeroki i większość dzieci mieści się w tych granicach. To ile faktycznie snu potrzeba Twojemu dziecku zależy od jego aktywności, temperamentu, fazy wzrostowej, stanu zdrowia. Jednemu rocznemu maluchowi wystarcza 11 h, innemu potrzeba 13 h. Skąd masz wiedzieć ile potrzeba Twojemu? Obserwuj swoje dziecko uważnie. Jeśli prawie każdego popołudnia lub wieczoru staje się marudne, niezadowolone, niezainteresowane otoczeniem, z pewnością potrzebuje więcej odpoczynku. Dość dobrze widać też brak snu u dzieci powyżej pierwszego roku życia. Przemęczone stają się chwiejne, częściej się przewracają i łapią guzy, gorzej radzą sobie z emocjami, jest więcej histerii. Najczęściej kiedy maluchy niedosypiają nocy, już godzinę po wstaniu zaczynają ziewać. Czasem też wybudzają się z drzemki przedwcześnie i przez następne pół godziny są w złym nastroju. Zdarza się również, że wieczorem jeszcze przed rozpoczęciem rutyny wieczornej, maluch zaczyna pocierać oczy, uczy, ziewać, odwraca głowę od pokazywanych rzeczy, nie reaguje ożywieniem na zachętę do zabawy. To sygnał, że pora spać. Paradoksalnie u dzieci przemęczenie, zbyt krótkie drzemki lub ich brak utrudniają zaśnięcie wieczorem i źle wpływają na sen w nocy. Może być więcej pobudek niestety. Warto więc położyć malucha wcześniej spać bez obawy o to, że rano wstanie wcześniej niż zwykle. 😉

Jak jest u Twojego malucha? Czy obserwujesz u niego zmęczenie? Jakie objawy? Czy możesz położyć go wtedy uśpić?

 

Dziecko Cię uderza? Jak wtedy reagować?

Dziecko Cię uderza? Jak wtedy reagować?

Czasem zadajecie mi takie pytanie:

„Jak reagować kiedy mój synek mnie uderzy? Czasem nawet w twarz lub w głowę. Albo ugryzie? Widać, że robi to celowo. Na dodatek powtarza to zachowanie nawet kilka razy w tygodniu. Nie chcę go karać, ale jak mu pokazać, że to co robi nie jest dobre? Zostawić go na 3 minutki samego w pokoju i nie wracać nawet jak będzie płakał? Dzieci nie lubią być same, więc może wtedy zrozumie, że tak robić nie należy.”

Może straciłaś już cierpliwość i mówisz: „Marsz do swojego pokoju! Posiedź tam sam 5 minut i zastanów się nad tym co zrobiłeś.” Tu wtrącę: Nie odsyłaj dziecka nigdy za karę do pokoju, w którym śpi, bo może nie chcieć tam w przyszłości spać. 😉 Taka kara polega na odizolowaniu od grupy, od mamy, od zabawy. To bardzo surowa forma dla 2, 3 latka. Maluch zostaje sam i zaczyna głośno płakać. Może domaga się kontaktu z Tobą. Co może pomyśleć, „Nie chcę tu siedzieć sam. Mama sobie poszła. Nie rozumiem. Chcę się do niej przytulić. Chcę się bawić zabawkami. Chcę wrócić do zabawy, do dzieci.” Co może odczuwać? Najpierw frustrację, złość, lęk, potem smutek. 🙁

W zależności od wieku i tego czy dziecko już mówi może dalej wyglądać to tak:
Mama wraca i pyta: „Jak myślisz, co złego zrobiłeś?”
Dziecko odpowiada: „Uderzyłem Cię?”
Mama: „Przeproś mnie:”
Dziecko: „Przepraszam.”
Mama przytula dziecko i mówi: „Możesz teraz wrócić do zabawy.”
Być może odniesie to jakiś skutek, bo maluch nie chcąc być w przyszłości izolowany, będzie pamiętać, by nie uderzać innych. Ale chodzi tu o coś więcej niż wpływ na samo zachowanie dziecka. Chodzi o rodzaj motywacji dziecka do zmiany zachowania. Najlepiej żeby była wewnętrzna.
Motywacją dziecka do poprawy zachowania nie powinno być to, że nie chce być odizolowane od grupy rówieśniczej, od zabawy, czyli inaczej, uniknięcie kary.
To uczy dziecko, że akceptujemy je tylko wtedy jeśli dostosuje się do panujących norm.  Pokazujemy mu, że miłość jest warunkowa, nie bezwarunkowa. (Uwaga: taka sytuacja obniża poziom poczucia własnej wartości u dziecka)
Poza tym, ignorujemy tu poziom dojrzałości dziecka i rozumienia świata. Dziecko w wieku 2 -3 lata nie dopowie sobie samo, że odczuwało złość i w ten sposób się wyładowało, bo nie wiedziało jak inaczej, lub, że najzwyczajniej w świecie chciało sprawdzić czy tak można robić i jak zareagujesz, czy tak samo jak zawsze. Dzieci w tym wieku testują różne rzeczy przede wszystkim na rodzicach, właśnie dlatego, że przy nich czują się najbardziej bezpieczne.
Bardzo często dzieci zachowują się najbardziej „niegrzecznie” właśnie w obecności rodziców i we własnym domu.
Kolejną rzeczą jest to, że zwykle dziecko w tym wieku nie rozumie swoich uczuć i nie potrafi sobie uświadomić dlaczego czuje się tak jak się czuje. W ogóle nie potrafi sobie poradzić z wszechogarniającymi je uczuciami ani ich nazwać.
Naszym celem jest pokazać dziecku lub wzmocnić granicę, ale jednocześnie pomóc mu poradzić sobie z emocjami. Dobrze jest je nazwać. Koniecznie trzeba mu pokazać nieprzyjemne, bolesne dla innych konsekwencje jego działań. Zakładam tu, że uderzył drugą osobę, bo odczuwał złość w sytuacji, np. nie mógł dostać tego czego chciał.
Mówisz więc spokojnie, z poważną miną, bez uśmiechu i zdecydowanym, ale raczej smutnym głosem,
„Widzę, że nie podoba ci się, że nie możesz się tym bawić i czujesz złość. Kiedy czujemy złość, nie uderzamy Mamy ani nikogo. Teraz mnie tu boli, zobacz tutaj. (Chwila ciszy.) Jeśli kogoś zranimy, uderzymy, to ta osoba czuje się też zraniona w środku. Jak myślisz, jak mama może się czuć kiedy ją uderzasz?” Jeśli nic nie odpowie, mówisz dalej poważnie, „Jest mi bardzo smutno. Jak myślisz co możemy zrobić, by ta osoba poczuła się lepiej?” Może Cię pogłaszcze, a może nie.
Czyli pokazujemy dziecku przykre konsekwencje jego działania dla drugiej osoby. To bardzo ważne, żeby zrozumiał jak takie działanie szkodzi drugiej osobie, wywołuje u niej ból, fizyczny i psychiczny (smutek, przykrość)
Pokazując mu to, jest szansa, że motywacja dziecka do zmiany będzie wewnętrzna, tzn. samo będzie chciało naprawić szkodę, przeprosić, bo przecież nie chce, by mamę bolało, było jej przykro i smutno.
Jak nic nie wymyśli, to znaczy, że nie wie jak naprawić to co zrobił.
„Pogłaskaj tu teraz mamę, to szybciej przestanie boleć. O tak lepiej.”  Pokazujemy jak można „naprawić” szkodę, pomóc drugiej osobie kiedy zrobimy jej krzywdę.
Można też powiedzieć, „Jak komuś zrobimy krzywdę, mówimy przepraszam.” Jeśli sam nie powie, to poproś, by powiedział.
Oczywiście język komunikacji z dzieckiem jest tu przykładowy i musi być dostosowany do jego wieku, do tego co i ile rozumie. Gestykulacja, ton głosu, twój wyraz twarzy komunikują baaardzo wiele, nawet więcej niż słowa. Napisz w komentarzu co myślisz o takim rozwiązaniu. A może stosujesz inne i też się sprawdza?

 

 

 

Jak to wyglądało z moim dzieckiem

Jak to wyglądało z moim dzieckiem

Przez cały okres ciąży w mojej głowie powstawał obraz wymarzonego, rozkosznego niemowlaka, który czasem zakwili, może zapłacze jeśli będzie czegoś potrzebował. Ja oczywiście będę wiedziała o co chodzi, bo przecież będę jego mamą. Będzie łatwo zasypiał mając pełny brzuszek, a przytulony lub wzięty na ręce od razu się uspokoi. Wszędzie widziałam uśmiechnięte buzie niemowląt i dzieci, w magazynach, telewizji, na spacerze w parku. Nie mogłam się doczekać. Moje marzenie o dziecku właśnie miało się zrealizować.
Na to co działo się od urodzenia chyba nic nie mogło nas przygotować. Jak kompletnie inna była rzeczywistość od mojego wyobrażenia! Robert był dzieckiem kolkowym, płaczliwym, z alergią, ciągłym ulewaniem. Nad ranem i wieczorem prężył się z bólu i krzyczał. Nie uspokajał się nawet na moich rękach i nie pomagało ssanie. Czułam się bezradna. Na wizycie pediatra dopytywała się czy nie było niedotlenienia w czasie porodu. Stwierdziła opóźnienie w rozwoju ruchowym. Mój świat rozsypał się w drobny mak. Zmęczona, rozbita, na ciągłym głodzie. Niewiele mogłam wtedy jeść, żeby uniknąć kolek… Po paru miesiącach rehabilitacji, Robert dogonił rówieśników w rozwoju. Mimo to nadal nie mogłam spać spokojnie. Tak długo czekałam na to dziecko, a teraz nie cieszył mnie jego widok.
Był ciepły majowy dzień. Mój 9 miesięczny synek, nieświadomy powodów mojego smutku, siedział zadowolony na podłodze i obracał w rączkach tekturową książeczkę, badając ją na swój sposób. Ani razu nie uśmiechnęłam się do niego od rana, słońce wpadające do salonu też nie robiło żadnej różnicy. Tylko patrzyłam na niego, bez siły na jakąkolwiek zabawę.
Ostatnia noc była taka sama jak wszystkie od wielu miesięcy. Pierwsza pobudka o 12.00, druga o 3.00, następna o 5.00 i od tej godziny rozpoczęcie dnia. A ja zawsze uwielbiałam spać, szczególnie rano. Nawet nie miałam energii do niego mówić – ja filolog, specjalista od języka. Gryzło mnie sumienie. Miałam w głowie jedną tylko myśl – położyć się i zasnąć, choćby na kilka minut. Czy on się kiedyś przestanie budzić? Dlaczego się nadal budzi? Totalna bezradność i smutek. Przeczytałam gdzieś, że dzieci z tego wyrastają ok. 3 roku życia. No tak długo tego nie przeżyję. Wtedy zdecydowałam, że to zmienię, dla niego, dla siebie, dla nas wszystkich.
Tego samego dnia zaczęłam przeszukiwać Internet. Większość artykułów mówiła o tym, że kluczowa jest stała rutyna wieczorna, a część, że najlepiej poczekać. Niestety w żadnym nie było rozwiązania, poza tym zakładającym płacz dziecka. Moja desperacja była ogromna. Padaliśmy już ze zmęczenia. Kupiłam kilka książek. W jednej można było przeczytać, że metoda sławnego amerykańskiego Profesora Ferbera, tzw. 3-5-7 szybko przynosi efekty, i to na stałe. Kiedyś na seansie dla mam w kinie ktoś opowiadał jak, dzięki tej metodzie, ich dziecko teraz cudownie śpi. Nie byłam pewna, jak to zadziała na mojego Uparciuszka, ale wiedziałam też, że dłużej nie możemy tak funkcjonować. Chciałam przynajmniej sprawdzić.
Kiedy Robert włożony do łóżeczka wieczorem zaczął płakać, pogłaskałam go tylko i wyszłam z pokoju. Płakał coraz głośniej. Kiedy wchodziłam do pokoju, patrzył na mnie zapłakanymi oczami i krzyczał jeszcze głośniej. Nie rozumiał dlaczego go nie wyjmuję z łóżeczka. Był wyraźnie podenerwowany. Nie mogłam dalej tego słuchać. Przecież on jest sam w pokoju. Może się boi. Nie wie co ma zrobić. Czy jeżeli kogoś kochamy całym sercem, a on nas woła, jakby na pomoc, to nie reagujemy? Ignorujemy go? Moja intuicja mówiła zdecydowane NIE. Po 10 minutach, wiedziałam, że nigdy więcej tego nie powtórzę. W taką miłość nie wierzę. Ta metoda nie jest dla mnie. Łkając zasnął w końcu na moich rękach.
Odwiedziłam raz jeszcze księgarnię i wzięłam dosłownie wszystko na temat snu dzieci co tylko było na półce. Z każdej książki coś ‘wyciągnęłam’, niektóre rzeczy się powtarzały, niektóre przykłady były pomocne. Powoli analizowałam powody, dla których mój synek budził się każdej nocy. Znając przyczynę, zaplanowałam krok po kroku zmiany, by powoli i łagodnie nauczyć go spać. Nie wiedziałam jak zareaguje, ile to potrwa i czy mój plan przyniesie efekty. I bałam się tych zmian. Nie chciałam żadnego stresu czy walki. Sprawdzałam jak przyjmuje maleńkie zmiany uważnie go obserwując. Nie zostawiłam go już więcej ani na chwilę. Po kilku tygodniach, w wieku prawie 12 mc mój synek zasypiał sam w swoim łóżeczku pierwszy raz w życiu. Bez płaczu, bez lęku. Wiedział, że jest bezpieczny i jeśli będzie mnie potrzebował, to przyjdę. Nasłuchiwałam też w nocy. Słyszałam jak się przebudzał, ale po chwili zasypiał już sam, bez mojej pomocy.
Zaoszczędziłam sobie i mężowi około dwóch lat nieprzespanych nocy. I Ty też możesz.
Chętnie Ci w tym pomogę. Tutaj dowiesz się jak.

Warsztat w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie

Warsztat w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie

W październiku na zaproszenie organizatora Klubu Super Mama, w Nowohuckim Centrum Kultury w Krakowie poprowadziłam kolejny warsztat dla rodziców małych dzieci. Przyznam, że było wyjątkowo, ponieważ uczestniczyło ok 20 osób i Mamy były bardzo aktywne. Cieszę się bardzo, że mogła odpowiedzieć na tak wiele ważnych i mądrych pytań i także pokazać na przykładach, że można nauczyć dziecko przesypiać noce i jak to zrobić. 🙂 Jedna z uczestniczek napisała:

„Najwartościowsze podejście dotychczas spotkane, upewniło mnie, że można zrobić to w spokoju i miłości. I na pewno zmotywowało do tego, aby próbować dalej.” Karolina Walocha, Mama 5 mc Zosi

Inna uczestniczka: „Bardzo ważne dla mnie jest nauczenie dziecka zasypiania w poczuciu bezpieczeństwa i miłości. Metoda małych kroków, polecana i przedstawiana przez Panią Sylwię pokazuje jak to zrobić. Zdecydowanie polecam. Świetna metoda warsztatowa. Wymiana doświadczeń z innymi mamami uświadamia, że wiele osób ma takie problemy ze swoimi dziećmi, co podnosi na duchu.” 

 

Warsztat w Klubie Mam w Dobczycach

Warsztat w Klubie Mam w Dobczycach

W październiku zostałam zaproszona do poprowadzenia warsztatu o śnie dziecka w Dobczyckim Klubie Mam. Opowiedziałam m.in. dokładnie o przyczynach budzenia się dzieci i o tym co można zrobić, by to zmienić. Podałam przykłady, w tym mój własny. Moim celem było zachęcenie mam do zmian i przekonanie ich, że mogą to zrobić w łagodny sposób. Wiem, że się udało, bo uczestniczki napisały m.in., że „warsztaty były bardzo pomocne. Dużo czasu zostało poświęcone na indywidualne rozwiązanie wątpliwości.” Brzezińska Wioleta, mama Jasia i Natalki napisała: „Czasem coś nie jest takie straszne na jakie wygląda. Warto próbować.”  O to mi właśnie chodziło.

List do Ciebie Mam-o

tym jak łagodnie nauczyć dziecko spać

lista mailingowa B2B obsługiwana jest przez FreshMail